Πρέπει να ήπια πολύ. Ένα παιχνίδι νεύρων είναι, σκέφτηκα. Ποιος θα αντέξει περισσότερο το ποτό. Αυτό το μέρος έχει γερούς παίκτες του αλκοόλ κι εγώ είμαι καινούρια.
Τα πάντα θόλωναν γύρω μου κι αποκτούσαν διπλά περιγράμματα σε σκοτωμένο κίτρινο χρώμα. Η βότκα πήρε ένα φωτεινό γαλάζιο και άφησα αμέσως το ποτήρι κάτω. Ίδρωνα και ρίγη τράνταζαν το κορμί μου.
Πόσο θέλω μια τζούρα δυνατού ανέμου τώρα.
Σαν να ακούστηκε η ευχή μου άνοιξε η πόρτα και μία δυνατή ριπή αέρα και βροχής μπήκε μέσα. Οι γλάστρες κινήθηκαν ελαφρά και τα κεριά μόλις που τρεμόπαιξαν. Ούτε ο διπλανός μου ούτε ο barman κινήθηκαν και αναρωτήθηκα αν όλα τα φανταζόμουν. Ίσως δεν ήμουν καν εδώ, ίσως δεν υπήρχε ο τύπος δίπλα μου, ούτε αυτό το bar . Ίσως δεν υπήρχα κι εγώ.
Αυτό ήταν! Δεν υπήρχε τίποτα αληθινό, ούτε εγώ υπήρχα.
Άπλωσα να πιάσω το ποτήρι αλλά δεν μπόρεσα. Γλιστρούσε. Σταγόνες κόκκινες είχαν στάξει στο ξύλο. Τα νύχια μου μεγάλωναν κι είχαν γίνει γαμψά και για αυτό γλιστρούσαν στο γυαλί.
Όχι! Όχι τώρα γμτ! Όχι πάλι!
Έριξα μια πλάγια ματιά στον διπλανό μου προσπαθώντας να δω αν με κατάλαβε και άρχισα να κατεβαίνω από το σκαμπό του μπαρ με σκοπό να κρυφτώ για λίγο στην τουαλέτα. Συνήθως δεν κρατούσε πάνω από πέντε με δέκα λεπτά.
- Πού πας; Δεν είναι ανάγκη να κρυφτείς.
- Σε λίγο. Έρχομαι σε λίγο, είπα κρύβοντας τα χέρια στις τσέπες.
- Δεν είναι ανάγκη , μου ξανάπε χωρίς να με κοιτά.
Σαστισμένη τον είδα να βγάζει το παλτό και μετά να ξεκουμπώνει το πουκάμισό του. Ήταν κάτι που είχα στο μυαλό μου από τη δεύτερη βότκα που με κέρασε, αλλά όχι εδώ κι όχι αυτή την ώρα.
~~ ~~ ~~