Ανάβω τσιγάρο ξαπλωμένη και φυσώ τον καπνό στο ταβάνι.
Μέσα από το ποτήρι με τη βότκα διακρίνω κάποια σημάδια εκεί πάνω.
Δεν μπορώ να δω και βαριέμαι να ψάξω για τα γυαλιά μου.
Μάλλον υπολείμματα του τελευταίου που πέρασε από αυτό το δωμάτιο. Κι αναρωτιόμουν πού εξαφανίστηκε τόσο καιρό.
Έχοντας βρει μια απάντηση που δεν με ενδιαφέρει και τόσο, άνοιξα τον υπολογιστή.
Κεφάλαιο.. Γμτ, σε ποιο κεφάλαιο είμαι;
Είπα να γράψω τη βιογραφία μου προτού κάποιος άθλιος συγγενής σκαλίσει σε μάρμαρο αισχρά ψεύδη. Στο θάνατο του γαμπρού μου έβαλα τα ανίψια μου να ορκιστούν πως θα με σκεπάσουν με κόκκινα γαρύφαλλα και μπουκέτα από ροζ τουλίπες. Αν δω κάτι άσπρο θα σηκωθώ και θα τους μπινελικώσω αγρίως.
Σιχαίνομαι το άσπρο. Μου θυμίζει νοσοκομεία.
Και το ροζ σιχαίνομαι. Όχι όμως σε τουλίπες.
Σκέφτομαι σοβαρά στην επόμενη ζωή να προγραμματίσω να μην ξαναγυρίσω ως σκύλος που προσδοκώ, αλλά ως αλογόμυγα, για να τυραννώ στη ραστώνη μισητών καλοκαιριών.
Αλείφομαι με λάδι μαυρίσματος. Διεγνώσθη αλλεργία στον ήλιο και λέω αυτό το καλοκαίρι να το περάσω στο κρεβάτι κάτω από κόκκινα αμπαζούρ κι όχι σε σεζλόνγκ σε παραλίες. Έχω φτιάξει ένα video με τις καλύτερες βραχώδεις ακτές και τις προβάλλω στον τοίχο απέναντί μου. Διακρίνομαι πάνω από όλα για το style μου.
Τα παγάκια έλιωσαν κι απομένω να κοιτώ με ελπίδα το ψυγείο. Εντρυφώ στην ανάπτυξη ποικίλων ικανοτήτων μου, όπως οι τηλεκινητικές, αλλά δε βλέπω να πετυχαίνω ιδιαίτερα καθώς το ποτήρι μου παραμένει χωρίς πάγο. Αϊ σιχτίρ. Θα επιζήσω.
Έμπνευση δεν έρχεται. Έχω μια παραγγελία για Ωδή στη Zωή κι έχω κολλήσει τα μάτια μου σε ένα ψόφιο μπαμπού βυθισμένο σε πράσινο νερό μιας μπουκάλας Absolut. Το κινητό αναβοσβήνει κι εγώ ακούω Αγγέλακα στο youtube, μια και έκλεισα τον ήχο. Γνωριμίες των τελευταίων ημερών- νυχτών για να είμαι ακριβής - δεν έχουν θέση στο φως της μέρας.
Αφού δεν έχω έμπνευση προτιμώ να ξαναδιαβάσω το βιβλίο του νεκρού πριν τη γέννησή του, φίλου defunctus Δημήτρη.
«Στάκα. Τι νόημα έχουν αυτά; Γιατί να περιμένω τη Μοίρα ν'ανοίξει τα χαρτιά της, αφού ούτε βασιλέας πρόκειται να γίνω, ούτε κατακτητής, ούτε νικητής, ούτε καν πετυχημένος.
Αλλά ξέρω γιατί μου συμπεριφέρεται έτσι.
Είναι γριά και άσχημη.
Στα νιάτα της τη γ...σα και την παράτησα.»
ΥΓ. Καλύτερα να το ποστάρω τώρα, προτού περάσει η επίδραση της βότκας.
Tags: σελίδες κενές, σκέψεις
Welcome to a perfect world.
Οι ειδήσεις από τη χώρα Ελλάδα, ημέρα Τετάρτη, 1η Ιουλίου 2009:
Εφαρμόστηκε με πλήρη επιτυχία το νομοσχέδιο σχετικά με την απαγόρευση του καπνίσματος σε κλειστούς δημόσιους χώρους.
Άπαντες οι κάτοικοι της χώρας συμμορφώθηκαν με τις διατάξεις του νόμου με χαρά και πλήρη ευσυνειδησία.
Παρατηρήθηκαν φαινόμενα βροχής από τασάκια διαφορετικού μεγέθους, χρώματος, σχήματος και υλικού από παράθυρα, μπαλκόνια και πόρτες, επομένως για τις επόμενες ημέρες προτείνεται να κυκλοφορείτε με κράνος , κατά προτίμηση λευκού χρώματος για να διακρίνεστε στο σκοτάδι ή στη χειρότερη περίπτωση, με ομπρέλα, που σας προστατεύει και από τις βλαβερές συνέπειες του ήλιου (κάτι για το οποίο προετοιμάζεται νέο νομοσχέδιο- έχει κολλήσει ελαφρώς στη δυνατότητα μεταφοράς της χώρας πλησίον του Β.Πόλου, αλλά η κυβέρνηση , δια του εκπροσώπου τύπου διέψευσε τις φήμες αυτές ως προβοκάτσια των Τούρκων, των Σκοπιανών και των Κομμουνιστών , που θέλουν το κακό μας).
Ο κρατικός μηχανισμός βρέθηκε σε ετοιμότητα και παραχώρησε ήδη τα σήματα σε μαγαζιά κάτω των 70 τμ , τα οποία επέλεξαν να επιτρέπουν το κάπνισμα στους πελάτες τους.
Επίσης Δημόσιες Υπηρεσίες και λοιπές επιχειρήσεις που απασχολούν άνω των 50 υπαλλήλων, έχουν ήδη δημιουργήσει χώρους καπνιζόντων με γαλάζιους τοίχους (ενδείκνυνται για χαλάρωση από την υπερένταση), γαλάζια τασάκια και γαλάζιες κουρτίνες (όλα στην υπηρεσία της ηρεμίας, σε σεμνούς και ταπεινούς τόνους), καφετιέρες με ντεκαφεϊνέ καφέ και τσαγιέρες με πράσινο τσάι, επιτραπέζια παιχνίδια και στόχους για βελάκια με την φωτογραφία του κ.Αβραμόπουλου (αν και αυτό εναλλακτικά διατίθεται και με φωτογραφία του κ.Καραμανλή, σε χαμηλότερη τιμή).
Πληροφορούμε επίσης τους αναγνώστες μας ότι μπορούν άφοβα να συχνάζουν σε καζίνο, καθώς εκεί επιτρέπεται το κάπνισμα, σε πλοία και τρένα (προς ενίσχυση του ταξιδιωτικού μας ενστίκτου και οικονομική υποστήριξη των συγκεκριμένων κλάδων εργασίας).
Για όσους αγωνιούν για τη νυχτερινή τους διασκέδαση σε χώρους άνω των 300 τμ, έχουμε μια ευχάριστη είδηση: αρχίσανε οι συνομιλίες και τα μηνύματα προς το Υπουργείο από εκπροσώπους του κλάδου, τουτέστιν « αν μας κάνετε μη καπνιζόντων, θα σας δείξουμε εμείς και να δούμε πού θα πνίγετε το ντέρτι σας υπουργέ μου». (Αν και ίσως κι αυτό αποτελεί προβοκάτσια Τούρκων, Σκοπιανών , κλπ κλπ).
Όσο για τα σπίτια και την κίνηση στο δρόμο, η κυβέρνηση υπόσχεται ότι λίαν συντόμως θα επεξεργαστεί ολοκαίνουριο νομοσχέδιο που θα επιβάλλει κυρώσεις και σε όσους καπνίζουν ακόμα και στην τουαλέτα του σπιτιού τους.
Επίσης σε κεντρικά σημεία της πρωτεύουσας διατίθενται δωρεάν σημειωματάρια και μολύβια καθώς και φωτογραφικές μηχανές μιας χρήσης, για να καταγράφετε κάθε έναν που θα αντιληφθείτε ότι άναψε τσιγάρο παρανόμως.
Σας ευχόμαστε ένα ευχάριστο μήνα και ένα υγιές καλοκαίρι, μακριά από καταπιέσεις, πιέσεις και χαφιέδες.
ΥΓ. Κι αφού έγραψα όλα αυτά, ας στρίψω ένα τσιγάρο να το ευχαριστηθώ, εγώ η δακτυλοδεικτούμενη, περιθωριακή, αναίσχυντη και ανεπίδεκτη μαθήσεως , αυθάδης γυναίκα.
Τα δικαιώματά μου μόλις καταπατήθηκαν κι ήθελα ένα τσιγάρο για να χαλαρώσω και να το ευχαριστηθώ και λίγο όλο αυτό που μου κάνουν .
Μπορείτε να καλέσετε στο 1142 για να με καρφώσετε (για να σας διευκολύνω , προσφέρω την παραπάνω φωτογραφία μου, χωρίς τη μπούργκα σε πολύ καλές τιμές).
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΛΙΑΝΑ ΚΑΝΕΛΛΗ!
ΥΓ2 Here is still a smoking area. Please lit your cigarette. There are no cameras here.
Tags: σκέψεις, πολιτική
Πες μου σήμερα πού πας για να σε λυπηθώ.
Πες μου απόψε με ποιον θα κοιμηθείς για να ψάλλω έναν ύμνο συγχώρεσης.
Νομίζεις.. Χα! Με πίστεψες; Μα, δεν πιστεύω σε θεούς και δαίμονες,στο έχω ξαναπεί.
Μόνο σε θεούς μικρών πραγμάτων και σε δαίμονες προσωπικούς. Με τους τελευταίους διατηρώ μια σχέση πάθους εδώ και χρόνια. Υπέροχου πάθους. Μοναδικού. Εθιστικού.
Και πολέμου.
Μικρέ, δειλέ κι άνου, το ταξίδι σου προκαθορισμένο και τα πανιά σου σχισμένα χωρίς να το ξέρεις, χωρίς να το βλέπεις, χωρίς να ακούς.
Πάνω από χάρτες ξεφυσάς, ιδρώνεις, κοκκινίζεις, σκουπίζεις το μέτωπο και ξανά από την αρχή οι μετρήσεις. Μοίρες δεξιά, αριστερά, γεωγραφικά πλάτη, μήκη, θάλασσες, ωκεανοί - ατελείωτοι, αναρίθμητοι, ανόητοι, απύθμενοι, ανονομάτιστοι ωκεανοί - ποτάμια, λίμνες, αλλά πουθενά-πουθενά!-ξηρά.
Κι εσύ κατάμονος πάνω από χάρτες να υπολογίζεις πότε θα ξανανταμώσεις το ανθρώπινο, πότε θα ξαναδείς το θείο, πότε θα ξαναζήσεις τις μικρές ηδονές της αφόρητης λύπης και του απέθαντου πόθου.
Δεν μπορώ. Αν και δεν το συνηθίζω, ένα δάκρυ αφιερώνω σε σένα- μικρέ ταξιδευτή του ανέραστου ονείρου.
Tags: σελίδες κενές, σκέψεις
