~ ~ ~ ~
Ο ύπνος εδώ και καιρό, με έβρισκε πάντα ανήσυχη.
Μία κατάμαυρη θάλασσα τρικύμιζε το όνειρό μου.
Εσύ, για πρώτη φορά έμενες ακίνητος
και στα πόδια σου γονάτιζαν θνητοί
και όλο σχημάτιζαν αλλόκοτους ήχους.
Ξημέρωσε.
Ανάσα...
Αναβολή....
Ανακούφιση...
Συνέχεια σκεφτόμουν ότι μέσα στο σκοτάδι θα με συναντήσει το μαντάτο.
Λάθεψα.
Ήταν μεσημέρι. Ο ήλιος ψηλά. Ο κόσμος έξω στη γύρα. Κάποιοι στη θάλασσα. Έκανε ζέστη. Είχε βουή.
Και ήρθαν οι λέξεις, κύλησαν κι έπεσαν από πάνω μου στο δάπεδο , σαν κεραμίδια από τη στέγη όταν τα ξεριζώνει ο δυνατός αέρας.
Τρεις λέξεις ακούστηκαν όλες κι όλες....
......."Αυτό ήταν.Τελείωσε"....
Πίσω μου ένα μαύρο πουκάμισο άρχισε να κλαίει με αναφιλητά...
Εγώ....
Εγώ..... Έριξα ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο κύμα....
Και όλο ρωτούσα...
Για πού το'βαλες καρδιά μου;
(Καλό ταξίδι 07.06.2009 )