Όχι, όχι! Λάθος. Λάθος!
Όλα λάθος ήταν. Τα σχήματα, τα χρώματα, τα αρώματα, οι μνήμες.
Όλα λάθος!
Δεν μπορεί να ήταν έτσι. Δεν είναι δυνατόν!
Δεν το λέω. Δεν λέω τίποτα σε αυτόν που περιδιαβαίνει στη ζωή μου και μου την επιδεικνύει. Είναι τόσο χαρούμενος και δε θέλω να του στερήσω το χαμόγελο.
Μέσα μου κραυγάζω αυτά τα λόγια ενώ στα χείλη έχω υιοθετήσει ένα χαμόγελο κατανόησης. Και λόγια συμφωνίας λέω, ω, ναι. Μα δεν είναι έτσι.
Έχω παγώσει εσωτερικά όσο μιλώ. Δύο παράλληλα σύμπαντα. Δύο παράλληλες σκέψεις. Δύο παράλληλοι άνθρωποι.
Δεν μπορεί. Κάποια φάρσα μου κάνουν άνθρωποι που με ξέρουν. Με ξεναγούν σε μέρη δουλειάς, μου δείχνουν φωτογραφίες, μηνύματα, εμαιλ, κείμενα, αλλά δεν είμαι εγώ πουθενά. Μιλούν για μένα, δείχνουν εμένα, έχουν αποδείξεις για μένα, χωρίς εμένα.
Δεν μπορεί. Δεν είμαι αυτό. Δεν είμαι αυτό!
Όνειρο θα είναι. Δεν μπορεί να νομίζουν αυτό για μένα, να έχω ζήσει όλα αυτά και να μην τα θυμάμαι.
Δεν πάσχω από αμνησία. Θυμάμαι καλά ονόματα, πρόσωπα , γεγονότα. Αλλά τι συμβαίνει και άλλα θυμάμαι εγώ κι άλλα οι υπόλοιποι; Δεν αμφιβάλλω για μένα, μη με παρεξηγήσεις μικρέ μου. Και για σένα δεν αμφιβάλλω. Εσύ έτσι τα είδες, έτσι τα έζησες.
Για αυτό που λέγεται μνήμη και επιθυμία αμφιβάλλω.
Ζεις τη ζωή μου όπως εσύ θα ήθελες να ήταν;