Διπλή γραμμή στο δρόμο. Κόβεται πιο πέρα.
Μπάρες, συρματοπλέγματα, τοιχία, ίχνη φρεναρίσματος, σκιές από πεύκα.
Προτιμώ τα πεύκα από τις ελιές στο τοπίο μου. Η ελιά μού θυμίζει μόχθο. Το πεύκο σκιά..και ρετσίνι.
Δεξιά γκρεμός και θάλασσα. Αριστερά βράχοι.
Τα πρόσωπα αυτών που έρχονται από αντίθετη κατεύθυνση, φωτισμένα από τον ήλιο.
Ένας με το κινητό στον ώμο, οι περισσότεροι ζευγάρια- αγαπημένα άραγε ή βαλσαμωμένα και καρφωμένα σε ένα κάθισμα από συνήθεια και φόβο;
Γυναίκες αγκαλιά με το βολάν, μια παρέα νεαρών αντρών, ένας παπάς, μια γριά με μαντήλι στο κεφάλι.
Περίεργο! Το αγροτικό καλογυαλισμένο και ο οδηγός μελαχρινό παιδί με σκουλαρίκι. Από πίσω, σε ένα σκονισμένο Peugeot 207, κάποιος ψαρομάλλης 60ρης, με μούσια και λερό άσπρο μπλουζάκι, γραπωμένος με τα δυο του χέρια από το τιμόνι. Ανάποδοι οδηγοί σε ανάποδ κατεύθυνση.
Ουρά μπροστά μου. Καθυστερεί ο πρώτος; Προσπερνώ σιγά σιγά, παίρνω στροφές για να ανακαλύψω ότι μόλις προσπέρασα μια νεκροφόρα.
Ο ήχος των Madrugada ηχεί δυνατά και παράταιρα.
Μια ταμπέλα «επικίνδυνη στροφή αριστερά».
Μπάρες, διπλή άσπρη γραμμή, η σκιά από τα πεύκα, δεξιά η θάλασσα και ο γκρεμός, αριστερά βράχοι.
Μυρίζω φαγητό. Θα άνοιξε κάποιο από τα τάπερ της μαμάς. Τι είχε; Κρέας ψητό και χόρτα, το άλλο μοσχαράκι κοκκινιστό.
Αυτό θυμάμαι. Τη μυρωδιά από το φαγητό της μαμάς.
Γίνονταν έργα. Υπήρχαν χώματα κι ήταν κακό αυτό είπαν. Από πότε είναι κακό οι χωματουργικές εργασίες για ανέγερση σπιτιού; Όνειρο νομίζω ότι σημαίνει. Από πότε είναι κακό να χτίζεις σπίτι;
«Επικίνδυνη στροφή αριστερά» . Πάντα μού άρεσαν οι στροφές.Απόκτησα αυτοκίνητο της προκοπής και εμπιστοσύνη στις οδηγητικές μου ικανότητες.
Δεν φταίνε τα χώματα, εγώ φταίω, που από τότε που ανακάλυψα τις στροφές είχα την ακατανίκητη επιθυμία να συνεχίζω να στρίβω μέχρι να ολοκληρώσω τον κύκλο.
360, αυτό επιθυμούσα, όχι τα 36, 38, 80 χρόνια της ηλικίας.
Και η μυρωδιά. Από το φαγητό της μαμάς. Αυτό θυμάμαι.
Αριστερά γκρεμός και θάλασσα. Δεξιά βράχια. Και κυπαρίσσια.
Δεν φταίνε τα χώματα.
Εγώ ήθελα να κλείσω επιτέλους τον κύκλο.