Αποκλεισμός του Blog σας στον Pathfinder !!!!!!!!!

Αγαπητό μέλος του Pathfinder, Κατά τους δειγματοληπτικούς ελέγχους που διενεργεί η ομάδα του Pathfinder και έπειτα από καταγγελίες χρηστών, διαπιστώσαμε ότι το περιεχόμενο του Blog σας εμπίπτει στις παραβάσεις που αναφέρονται στο άρθρο «δεοντολογία χρηστών», παράγραφος 1 των όρων χρήσης, όπου αναφέρεται: "..Ενδεικτικά και όχι περιοριστικά δεν επιτρέπεται στους χρήστες να χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες του Pathfinder.gr για: 1. Ανάρτηση, δημοσίευση, αποστολή, μεταφορά ή χρήση άλλης μεθόδου για την εγκατάσταση περιεχομένου που είναι παράνομο, επιβλαβές, παραπλανητικό, απειλητικό, προσβλητικό, επιζήμιο, δυσφημιστικό, χυδαίο, βίαιο, υβριστικό, ρατσιστικό ή άλλως αποδοκιμαστέο, παραβιάζει την προσωπικότητα και τα προσωπικά δεδομένα άλλων, προκαλεί συναισθήματα μίσους κλπ." Για το λόγο αυτό προχωρήσαμε στην απενεργοποίηση του Blog σας. Για οποιαδήποτε περαιτέρω διευκρίνηση, μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας μέσω e-mail. Με τιμή, Pathfinder Support Team - http://support.pathfinder.gr

Tags: Αταξινόμητα

άθλιο χαμόγελο...

chair1.bmp


Πέρασαν οι μήνες κι απόψε μπροστά σε ένα τηλέφωνο ορκίζομαι πως θέλω να τρυπώσω,

ναι θέλω να τρυπώσω μέσα στο πλήθος και να χαθώ.

Αγοράζω χρόνο με μια κάρτα πλαστική που υπόσχεται όνειρα, ευτυχία και χαρά.

Στα πόδια μου πετάω από τα μαλλιά δύο άστρα  που διατηρούσα σε ψυγείο παλιό,

από αυτά με τον πάγο, θυμάσαι;

Έχασαν το φως τους και δεν τα είδα.


 

Ω, μη με ακούς απόψε που κλαίω.

Μην μ' ακούς πως θέλω να φύγω να λέω.

Μη με αφήσεις τον έρωτα να ξεχάσω.

Αυτό το χαμόγελο το άθλιο, το στραβό.


 

Ανοίγω και πάλι το βιβλίο που έγραφα μικρή.

Έχει ένα όνομα , σελίδα δύο.

Από πότε άλλαξε ιδιοκτήτη, γραφικό χαρακτήρα και τα σχετικά;

Φοράω τα ρούχα εργασίας και ετοιμάζομαι.

Πασχίζω να αγοράσω χρόνο

και κρύβω ώρες και λεπτά κάτω από το πάτωμα μιας αποθήκης.

Πάτωμα ξύλινο και φαγωμένο από τον καιρό.

Και από τα επίμονα πήγαινε -έλα των άχρηστων ερωτημάτων.


 

Ω, μη με ακούς που απόψε κλαίω.

Μην επιτρέψεις στον έρωτα να χαθεί.

Άσε με ακόμα να γυρεύω ένα φιλί.

Κι ένα χαμόγελο άθλιο, στραβό.

Tags: karim, σελίδες κενές, λόγια, σκέψεις