- Αν αλλάξεις οπτική γωνία θα τα δεις όλα διαφορετικά.
- Μα, δεν καταλαβαίνεις πως δε θέλω να αλλάξω, δε θέλω να κινηθώ, δε θέλω τίποτα.
Σώπασε για λίγο και με κοίταξε.
- Αν αυτό σε κάνει να αντέχεις πιο πολύ, είναι καλό.
- Δεν αντέχω. Απλά δεν κινούμαι.
- Επικίνδυνο. Μακάρι να σου βγει σε καλό.
- Μην εύχεσαι τίποτα για μένα. Ήταν , είναι και θα είναι επικίνδυνο.
Σηκώθηκε από την παλιά, φθαρμένη πολυθρόνα που είχε βυθιστεί τόση ώρα απέναντί μου και άρχισε να περπατά στο δωμάτιο κάνοντας κύκλους γύρω μου. Δεν μπορούσα ούτε τα μάτια να κινήσω κι απέμεινα να ακούω τα βήματα και την ανάσα του.
- Με θάρρος λοιπόν στο Ακίνητο και στο Τίποτα.
- Ακόμα κι αυτό προϋποθέτει κίνηση. Κόπο. Προσπάθεια. Κ ι αυτά τα έχω απορρίψει. Αισθάνομαι στη δίνη ενός κυκλώνα όπου ο αέρας στροβιλίζει πράγματα κι υψώνονται και πέφτουν και σπάνε με θόρυβο και κάποια πέφτουν πάνω μου. Κι εγώ εκεί, στη δίνη. Να κινηθώ; Γιατί; Αποφεύγω κάτι; Όχι.
Η φωνή μου έβγαινε με ολοένα και μεγαλύτερη δυσκολία και οι λέξεις έγδερναν το λαιμό και μάτωναν τη γλώσσα.
- Θα περάσει ο καιρός, θα κάνεις ταμείο και θα διαπιστώσεις αν έχασες ή κέρδισες.
Ό,τι κι αν αποφασίσεις τελείωνε. Θάψε όσους και όσα έχεις να θάψεις, αλλά τελείωνε. Ο καιρός περνάει.
- Ο καιρός πέρασε. Τελείωσε. Παρελθόν. Η κλεψύδρα έσπασε. δημιουργώ μαυσωλείο. Κουράστηκα να θάβω. Την πόρτα θα κλείσω μόνο.
- Τελείωνε όπως μπορείς, αλλά τελείωνε!
Φώναζε πια και συνέχιζε να διαγράφει κύκλους γύρω μου νευρικά.
- Τελείωσα εγώ. Απλά, τελείωσα.
- Τελειώνουμε όταν πεθάνουμε ή τρελλαθούμε!
Είχε σταθεί μπροστά μου και με τράνταζε από τους ώμους κραυγάζοντας μανιασμένα.
- Τελείωσα τότε λοιπόν.
Με κοίταξε στα μάτια και τα χέρια του έπεσαν στο πλάι. Το βλέμμα του έμεινε στο δικό μου.....
- Τελείωσες.
Έσυρε τα βήματα προς το παράθυρο .
Δεν είχα δύναμη να γυρίσω το κεφάλι να τον κοιτάξω όσο άνοιγε τα παραθυρόφυλλα.
Δεν είχα δύναμη να γυρίσω να κοιτάξω την κουρτίνα που κουνούσε ο ξαφνικός αέρας καλοκαιρινής νύχτας . Ούτε είχα δύναμη να σηκώσω το χέρι στον τελευταίο αποχαιρετισμό.
Εξάλλου εγώ είχα τελειώσει.
