logia-san petres se limni

Γεννήθηκα κάτω από μια αμυγδαλιά μια μέρα με ήλιο και ζέστη τέτοια που είχαν ξεγελαστεί πολλοί και ξέχασαν τις ομπρέλες στο σπίτι και τα παραθυρόφυλλα ανοικτά.

Αρνιόμουν αρχικά να βγω, γιατί είχα βολευτεί στο νανούρισμα και το σκοτάδι και το φωτεινό μονοπάτι μου τύφλωνε τα μάτια κάνοντάς με  να βυζαίνω ασταμάτητα το δάχτυλό μου ενώ με το άλλο χέρι σκέπαζα το πρόσωπο.

Είχα ζητήσει παράταση διακοπών κι αφού δεν ήρθε καμία αρνητική απάντηση (μεταξύ μας, καμία απάντηση δεν ήρθε, αλλά δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία γιατί όλο κοιμόμουν), θεώρησα ότι η επιθυμία μου θα εισακουστεί.

Κουβαλούσα στα γονίδιά μου τις μνήμες των προηγούμενων εγκυμοσύνων και ήξερα πως θα ήταν μια κουραστική κι επίπονη διαδικασία η έξοδός μου. Σαν αντιδραστικό πλάσμα  κι όχι τεμπέλικο( ντροπή σας που το σκεφτήκατε αυτό!) ήθελα να ξεχωρίσω από τα προηγούμενα γεννήματα αυτής της γραμμής αίματος η οποία έσερνε έναν φονιά, δυο τρελούς, αρκετούς απατεώνες κι αναρίθμητα, ανεπιθύμητα κορίτσια.

Αυτή που με μετέφερε είχε βρει ευκαιρία να γλιτώνει το ξυλοφόρτωμα από τον νόμιμο βασανιστή της, όμως το σόι είχε βαρεθεί το πείσμα μου και την όρεξή μου , καθώς αχόρταγη από τότε που ήμουν ακόμα ένα σποράκι, είχα βαλθεί να τελειώσω τα αποθέματα τροφής της οικογενείας.

Την ανέλαβαν λοιπόν εκ περιτροπής διάφορες θειάδες και ξαδέρφες και την έσερναν σε χωράφια και ραχούλες προκειμένου να με κάνουν να κατηφορίσω και να χάσω την καλοπέρασή μου.

Εκείνη τη μέρα η μεγάλη αδερφή του άντρα της  είχε βαλθεί να αποδειχτεί νικήτρια και έλιωνε σόλες σε χιλιόμετρα μέσα σε ιδρώτα και βαριές ανάσες. Ανέβαιναν , κατέβαιναν δρόμους και μονοπάτια, έμπαιναν σε μποστάνια τάχα για να μαζέψουν χόρτα ή λουλούδια ή να χαιρετήσουν κάποιον που ξεχάστηκε και μάζευε τότε τις ελιές του.Από το πρωί την έτρεχε δεξιά κι αριστερά και είχε αρχίσει να νευριάζει.

 Πολλά τα χιλιόμετρα Άρη και θυμάσαι την συνέχεια στην ταινία.

(έχει συνέχεια το Story..)

Tags: karim, το παραμύθι μου, σκέψεις

Καμιά 60ριά εμαιλ είχαν ξεμείνει αδιάβαστα και όταν γύρισα είπα να κάνω μία εκκαθάριση μήπως και ηρεμήσω μια και σήμερα ήταν άλλη μια τρελή μέρα.

Ανακάλυψα  ένα που ειχε στείλει 2 φορές κάποιος φίλος κι είχα απολαύσει. Παλιό είναι κι έχει κυκλοφορήσει αρκετά. Αλλά με έκανε να χαμογελάσω.

Αφιερωμένο λοιπόν σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1975 :))

Και επέζησαν! :)))

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και ...
μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

Tags: λόγια, σκέψεις

Tags: μουσικη, σκέψεις

Εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά μου.

Ίσως και να ήταν χρόνια εκεί περιμένοντας το αύριο κι εγώ τον είδα μόλις σήμερα.

«Πρέπει να σταματήσω να τριγυρνώ στα σοκάκια νύχτες που δεν έχει φεγγάρι», σκέφτηκα.

Μα ήταν αυτή η βροχή που άρχισε να πέφτει κι έκανε τους τοίχους διάφανους και το ταβάνι ασφυκτικά χαμηλό.

'Aνοιξα την πόρτα παίρνοντας μαζί μου ένα κόκκινο γεράνι κι ένα μαύρο παλτό συντροφιά και κλείδωσα πίσω μου τις αναμνήσεις.

Η φλόγα από το σπίρτο που τρεμόπαιξε στο σκοτάδι με έκανε να σταθώ και ξεχώρισα τη φιγούρα του στα σκαλιά ενός παλιού σπιτιού. Τράβηξε μια ρουφηξιά από το στριφτό του και με κοίταξε.

«Θέλεις ένα;», με ρώτησε.

Κάθισα δίπλα του χωρίς να απαντήσω.

«Πόσα χρόνια γυρνάς ξυπόλητη στη βροχή;», συνέχισε να ρωτάει στρίβοντας τσιγάρο.

«Δεν θυμάμαι»,απάντησα κι ανασήκωσα τους ώμους κοιτάζοντας απορημένη τις γυμνές μου πατούσες.

'Aραγε να του πω ότι χάρισα τις μπότες μαζί με τη μνήμη μου σε ένα λευκό άλογο πέρυσι το φθινόπωρο όταν δραπέτευσα από έναν κατάμαυρο πίνακα;

Δεν θα με πιστέψει.

Η βροχή δυνάμωνε κι εμείς κοιτούσαμε τις καύτρες των τσιγάρων μας να καίνε τον χρόνο σιγά σιγά.

« Από τί ξέφυγες εσύ;», τον ρώτησα.

«Από τον φρικτό μέσο όρο που βάραινε πάνω μου»

'Aλλος ένας συνοδοιπόρος λοιπόν.

Χαμογέλασα.

«Τραγούδησέ μου», του ζήτησα βλέποντας την κιθάρα που είχε περασμένη στον ώμο.

«Τραγούδησέ μου για ένα πολύχρωμο αερόστατο που πετάει σε φλογισμένο ουρανό. Για τη βροχή που κλαίει μόνο για μένα. Έτσι απλά, σαν παραμύθι χωρίς αρχή.»

Πριν ξημερώσει πέταξε από πάνω τους ένα γεράκι και τα επόμενα 7 χρόνια μιλούσε στους ουρανούς για αυτό που είδε κάποτε.

Κάποτε , που δυο άγνωστοι κατέκτησαν τη νύχτα και τη βροχή με δυο τσιγάρα και ένα κόκκινο γεράνι.

Έτσι απλά, χωρίς αρχή.

Tags: karim, λόγια, σκέψεις

Αν δεν σε θέλει κάτι, ό,τι κι αν κάνεις πάει χαμένο.

Μετακόμισα εδώ και τόσους μήνες και τώρα τελευταία άρχισα να συμπαθώ την πόλη αυτή . Το εξέφρασα μάλιστα και δυνατά «Κοίτα να δεις που δεν είναι κι άσχημα εδώ»

Κι άρχισαν να με συμπαθούν λίγο περισσότερο οι συνεργάτες μου.

Χα! Από τότε που μετακόμισα όμως, έχω γίνει φίλη με όλο τον ιατρικό κλάδο και τους φαρμακοποιούς αυτής της πόλης.

Σπάνε τα γυαλιά μου τον πρώτο μήνα και ψάχνω να βρω οφθαλμίατρο και οπτικό.

Παθαίνω πρόβλημα με μια ψύξη στη μέση και ανακαλύπτω τη χαρά του φαρμακοποιού να σου πουλάει παυσίπονα, έμπλαστρα, θερμοφόρες (ναι, αγόρασα και τέτοια!) και τέλος να σου κάνει ενέσεις κάθε πρωί.

Η χαρά προσωποποιημένη εγώ σαν έμπαινα κουτσαίνοντας στο φαρμακείο του.

Και χθες ήρθε και το καλύτερο:

Ένας πονόδοντος που με έκανε να έχω αγκαλιά ένα μπουκαλάκι βότκα κι όταν μούδιασαν τα ούλα , να αγκαλιάσω μία μπουκάλα νερό γιατί λίγο νερό στο στόμα απάλυνε τον πόνο. Α, ναι, είχα πάρει και κάτι παυσίπονα από αναβράζουσα μέχρι υγρή μορφή και σε διαφορετικά χρώματα το καθένα. Πλουραλισμός να δεις!

Πώς το λένε οι διατροφολόγοι; Πρέπει να πίνουμε καθημερινά 1-1,5 λίτρο νερό για να ενυδατώνεται ο οργανισμός μας;

Ε, μείνετε ήσυχοι ladies and gentlemen . Ενυδατώθηκα τόσο χθες που αισθάνομαι λουλούδι σε βάζο. Τα σωθικά μου κάτι σαν τη Βενετία ένα πράγμα, με τις γόνδολες να κάνουν αιτήσεις μήπως και χάσουν δρομολόγια όταν κηρυχθώ τουριστικός προορισμός.

Κι έρχομαι σήμερα στη δουλειά με αθλητική περιβολή (μη ρωτάτε πού τη βρήκα, εγώ που δηλώνω απελπιστικά τεμπέλα και αγύμναστη) , επειδή είχαμε κανονίσει αυτοψία σε χώρους με υπηρεσιακό αυτοκίνητο. Σιγά! Η προϊσταμένη του τμήματος δηλώνει πως δεν μπορεί να υπογράψει μετακίνηση.

«Και πώς θα πάω μαντάμ, στα σημεία που θέλουμε;»

«Με το δικό σας»

«Και ποιος θα πληρώσει τα έξοδα ;»

«Α!έξοδα δεν καλύπτουμε!»

Μάλιστα.

Σε δύο μήνες πρέπει να παραδώσουμε τμήμα του έργου που έχουμε αναλάβει. Τέσσερις μήνες είμαστε απλήρωτοι κι όμως έρχονται οι εντολές μία μία για INTERREG, LEADER και δεν ξέρω κι εγώ ποια άλλα έργα (βρήκαμε παπά και θάβουμε το χωριό βλέπεις)

Να πληρώσουμε και τις βενζίνες;

Α, ladies and gentlemen, κομματάκι άδικους σας βρίσκω!

Θα μου πεις τώρα, τι με έπιασε και τα γράφω τούτα σε ένα μπλογκ εικαστικό (να το πώ;)

Εμ , αν είχες ξενυχτήσει κι εσύ με πονόδοντο, κι αν είχες δάνεια, ενοίκια και λογαριασμούς να πληρώσεις, να δω αν θα παραληρούσες ή όχι.

Άντε βρε, και καλή εβδομάδα!

Tags: λόγια, σκέψεις