Περαστική είμαι
από τον τόπο τούτο
τον άνυδρο,
για αυτό μη δέσεις τα μάτια σου
στα μαύρα μου μαλλιά.
*
Μια άγνωστη απόψε στάθηκε
στο πέτρινο κατώφλι
κοιτώντας το αναμμένο φως
από τις γρίλιες.
*
Μην της ανοίξεις.
*
Θα στρώσεις στο τραπέζι προσδοκία
κι ελπίδα αφανέρωτη
κι όλο το ποτήρι θα υψώνεις
στην συνάντηση της νυχτιάς.
*
Μην ξεχνάς.
*
Περαστική είναι απόψε,
μια άγνωστη στον τόπο τούτο
και ξέρει πως το κρασί
που την κερνάς πηγάζει
από την κοιλάδα του μίσους.
Tags: ποίηση, λόγια, σκέψεις
Με τον τίτλο : «Δηλαδή , το να γράφεις ανώνυμα σε κάποιο blog θεωρείται ελευθερία, ενώ το να έχεις ευθύνη της υπογραφής σου είναι σκλαβιά;», ο Νίκος Ζαχαριάδης στο Big Fish του Θέματος, 02-03-2008,γράφει:
« Η εμμονή στην ανωνυμία θυμίζει το σύνδρομο του φόβου με τις κάμερες. Ναι, να κάνουμε πορεία, να διαμαρτυρηθούμε και να καταγγείλουμε, αλλά μόνο αν εξασφαλίσουμε ότι κανείς δεν θα μας βλέπει. Δηλαδή , τζάμπα μαγκιά, χωρίς ευθύνη. Nαι μεν επαναστάτες, αλλά στα σίγουρα. Μόνο που όταν χρειάζεσαι το σκοτάδι της ανωνυμίας για να διατυπώσεις τις απόψεις σου, είναι σαν να παραδέχεσαι ότι δεν είσαι τόσο σίγουρος γι'αυτά. Αλλιώς , γιατί να μη βγεις να το πεις με το όνομά τους; .....»
Όλοι οι κατατρεγμένοι της γης διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους αν τύχει και τους απευθύνουν ευθύνες με τη λαμπρή επιχειρηματολογία για κάποιον ελέφαντα.
( παρεμπιπτόντως ...κάτι τέτοιο δεν έλεγε κι ο Θέμος ;)
Να αρχίσω τώρα να δικαιολογούμαι επειδή είμαι μία από τους Bloggers που δεν υπογράφω με ονοματεπώνυμο; Κάτι σαν τιν Lila Pause ένα πράγμα.
Ναι, με πιάσατε. Ντρέπομαι για το όνομά μου, την προσωπικότητα, τη δουλειά μου, ακόμα και τη μυωπία μου.
Και ναι, αν δηλώσω ότι με λένε Μαίρη Παναγιωταρά και κατοικώ εις τας Αθήνας,Σέρρας ή στην 'Aνω Παναγιά Κορακοχωρίου (φαντάσου να υπάρχει) , θα με αντιμετωπίσετε πιο σοβαρά;
Λοιπόν ήρθε η ώρα να αποκατασταθεί η αλήθεια.
Ladies and gentlemen, το παραδέχομαι.
ΕΙΜΑΙ ελέφαντας.
Tags: λόγια, σκέψεις, πολιτική
