«'Aνοιξέ μου» , ακούστηκε η φωνή σου στο σκοτάδι.
Μιλούσες ψιθυριστά, με το ύφος της κατάκτησης και της διαταγής. Αυτό το ύφος που με έκανε να λιώνω , να βυθίζομαι στον άλλο μου εαυτό και να υποτάσσομαι στη θέλησή σου. Εγώ, η μαριονέτα σου.
Πλησίασα στο παράθυρο και το άνοιξα. Στεκόμουν εκεί ,γυμνή μπροστά σου να σε κοιτώ να λούζεσαι στη βροχή. Σταγόνες κυλούσαν από τα μακριά σου μαλλιά στους ώμους και μια μικρή είχε αρχίζει να στάζει στο μάγουλο.
Την μάζεψα με το δάχτυλο και την έφερα στα χείλη.
«Δεν είναι αλμυρή», σου είπα και γύρισα την πλάτη.
Δεν ρώτησα πώς βρέθηκες στο μπαλκόνι μου πάνω από τη θάλασσα, σε ένα διαμέρισμα που δεν ήξερες ότι υπάρχει.
Χώθηκα κάτω από τα σκεπάσματα αναριγώντας. Δεν μίλησες. Έμεινες όρθιος με τα χέρια στις τσέπες από ένα βρεγμένο, μαύρο, μακρύ παλτό.
Πότε γκριζάρισαν έτσι τα μαλλιά σου; Άραγε τα μάτια σου είχαν πάντα αυτό το πράσινο χρώμα;
Πόσα ήθελα να σου πω.
«Είμαι άρρωστη» με άκουσα να λέω.
Γδύθηκες και ξάπλωσες δίπλα μου βάζοντας τα χέρια σου στην κοιλιά μου.
«Με ενοχλεί να χρησιμοποιείς πληθυντικό όταν μου μιλάς. Με ενοχλεί η λέξη εραστές. Με ενοχλεί και δεν ξέρω το γιατί».
Ένιωσα τα δόντια σου στο λαιμό μου και τα νύχια σου να χώνονται στους ώμους μου.
«Πες ότι είναι ψέμα»
Δεν μίλησα. Ανάσαινα ακίνητη από το δάγκωμά σου.
... .........
Ξημέρωσε και πάλι.
Σου χάρισα μια νύχτα ακόμα.
Έτσι απλά.
Σαν ψέμα.
Tags: σελίδες κενές, σκέψεις
Χμ.... Μία από τις περιέργες συνήθειές μου είναι να μη μπορώ να κοιμηθώ εύκολα με κάποιον στο ίδιο κρεβάτι. Στριφογυρίζω, προσπαθώ να βρω μια βολική θέση, ξυπνάω κατά τη διάρκεια της νύχτας πολλές φορές, με ενοχλούν όλα και καταλήγω το πρωί με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια, αναπολώντας την περίοδο που ξάπλωνα μόνη κι είχα όλο το κρεβάτι στη διάθεσή μου.
Μόνο μία φορά στη ζωή μου μπόρεσα να κοιμηθώ αγκαλιά όλο το βράδυ.
Και να ξυπνήσω στην ίδια αγκαλιά.
Για αυτό λέω μικρέ μου.
Είναι σημαντικό αν μπορέσω να κοιμηθώ αγκαλιά σου.
265-flash" wmode="transparent" height="355" width="425" />
]
Στίχοι:
Γιώργος Κλεφτογιώργος
Μουσική:
Σοφία Βόσσου
Πρώτη εκτέλεση:
Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Πάλι μέτρησα τ΄αστέρια κι όμως κάποια λείπουνε
μόνο τα δικά σου χέρια δε μ΄ εγκαταλείπουνε
πώς μ΄αρέσουν τα μαλλιά σου στη βροχή να βρέχονται
τα φεγγάρια στο κορμί σου να πηγαινοέρχονται
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας
Τα φιλιά σου στο λαιμό μου μοιάζουνε με θαύματα
σαν τριαντάφυλλα που ανοίγουν πριν απ΄τα χαράματα
στων ματιών σου το γαλάζιο έριξα τα δίχτυα μου
στις δικές σου παραλίες θέλω τα ξενύχτια μου
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας
Να κοιμηθούμε αγκαλιά...
Tags: μουσικη