Στο πέρασμα των αέρηδων.
Έτσι αποκαλούσα το σημείο που έζησα.
Δεν θυμάμαι από πότε μου κόλλησε αυτός ο χαρακτηρισμός, αλλά έτσι το έλεγα. Ακόμα και το καλοκαίρι ένοιωθα το ρεύμα του αέρα να περνά δίπλα μου και να μου ζητά χώρο. Κι αυτό με εκνεύριζε απίστευτα. Πώς τολμούσε;
Αυτό που με ενοχλούσε στην πραγματικότητα, ήταν που δεν μου μιλούσε. Άπλωνε αυθαίρετα την πνοή του και δεν ανταλλάξαμε ποτέ έναν λόγο. Μόνο κλεφτά βλέμματα.
Πίσω από το λοφίσκο έβλεπα τα σύννεφα να μαζεύονται και περίμενα τη βροχή. Εξάλλου ήταν το μόνο που περίμενα τώρα πια.
Με είχαν πετάξει. Γέρασα. Ήμουν ένα σκουπίδι για όλους. Λες και μου έδιναν ποτέ σημασία.
Ξέρεις πώς είναι να θέλεις να μιλήσεις και κανένας να μην σου απευθύνει το λόγο;
Και το χειρότερο : ακόμα κι αν μιλάς , κανένας να μην σε ακούει;
Ούτε αυτό δεν θυμάμαι πότε το συνειδητοποίησα. Ο χρόνος είναι σχετικός. Το άκουσα κάποτε . Όπως άκουσα και το ότι χρόνος δεν υπάρχει.
Αυτό , ομολογώ, δυσκολεύτηκα να το καταλάβω.
Και κάτι ακόμα δεν καταλάβαινα.
Θυμάμαι, ήταν απογευματάκι όταν ένα ζευγάρι στηριζόταν στη γωνιά της στάσης του ηλεκτρικού. Μιλούσε ψιθυριστά αλλά κυρίως φιλιόταν. Δροσούλα έκανε κι έπεφτε μια ψιλή , αργή βροχή κι αυτή όλο διαμαρτυρόταν ότι έκανε ψύχρα και χωνόταν ανάμεσα στα χέρια του. Κι εκείνος άνοιγε το μπουφάν του και την έκλεινε μέσα.
Έλεγα πως ήταν η πιο τρυφερή εικόνα που είχα δει ποτέ μου.
Εκείνη είχε καστανά , σγουρά μαλλιά που συνήθως τα έπιανε πίσω. Γελούσε δυνατά και μιλούσε ψιθυριστά.
Εκείνος ξανθός, δεν έβγαζε τα τζην από πάνω του. Σπάνια γελούσε αλλά μιλούσε δυνατά, με μια φωνή βραχνή.
Γυρνούσαν από μαθήματα, από το φροντιστήριο, από το σχολείο κι όλο της τραβούσε την κοτσίδα περιπαιχτικά μέχρι που να την κλείσει πάλι στην αγκαλιά του.
Τους έβλεπα και κάποια βραδιά. Εκείνα τα βράδια τα μαλλιά της έπεφταν λυτά στους ώμους και μύριζε τόσο όμορφα που για πολλές φορές έφερνα τη μυρωδιά στο νου όταν θυμόμουν το χαμόγελό της.
Μια φορά όμως την είδα να κλαίει. Δεν ήμουν κοντά να ακούσω τι της έλεγε. Μόνο λίγες λέξεις έπιασα αλλά κατάλαβα ότι αφορούσαν έναν άλλον άντρα.
Πάλι στη γωνία ήταν , και η μικρή μου φαινόταν παγιδευμένη καθώς τον κοίταζε με τα δάκρυα να τρέχουν από τα μάτια της. Της μιλούσε χαμηλόφωνα αλλά κοφτά κι εκείνη τον κοιτούσε και δεν έλεγε τίποτα. Μόνο έκλαιγε.
Κάποια στιγμή πήγε να απομακρυνθεί και τότε το είδα.
Μάλλον πρώτα το άκουσα και μετά κατάλαβα τι είδα.
Ήταν ένας ήχος κοφτός , άγνωστος για μένα.
Μα την είδα να κρατά το μάγουλό της και να τον κοιτά με το στόμα ανοικτό.
Θέλησα να κάνω κάτι . όμως εκείνη τη στιγμή έφτασε ο συρμός και κρατώντας την σφικτά από το χέρι , την έσυρε στο βαγόνι/
Πέρασαν 3 μέρες μέχρι να τους ξαναδώ.
Πάλι αγκαλιά. Κι όμως το βλέμμα της είχε κάτι σκοτεινό.
Δεν άργησε να επαναληφθεί η σκηνή.
Και ξανά.
Και ξανά.
Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Και αυτό με σκότωνε.
Αλλά αυτό που πέθαινε ήταν η λάμψη στο βλέμμα της, η περηφάνια στο στήσιμο του λαιμού της, τα βήματά της.
Πέρασε ο καιρός. Είπαμε, σχετικό είναι αυτό.
Και κάθε φορά που τους έβλεπα ήθελα να της φωνάξω «Φύγε! Πέταξε μακριά! Πέτα ψηλά! Δεν είναι για σένα αυτή η λάσπη.»
Μα ήξερα πως δεν θα με άκουγε.
Γιατί να μη μπορούν να σε ακούσουν όταν θέλεις να μιλήσεις; Όταν πρέπει να μιλήσεις;
Αλλά ακόμα έλπιζα.
Μέχρι μια μέρα με ήλιο και κάτασπρα, παχιά σύννεφα στον ουρανό.
Κοίταζα το γαλάζιο και απολάμβανα τη ζεστασιά του ήλιου.
Εμφανίστηκαν από τις σκάλες . Εκείνη με ένα ροζ φόρεμα και τα μαλλιά πιασμένα πάλι πίσω. Το αεράκι αποκάλυψε την φουσκωμένη κοιλιά της.
Και το βλέμμα της, τον θάνατο των ονείρων.
Δεν τους ξαναείδα.
Εμένα με έριξαν στη σύνταξη, ή μάλλον στην απόσυρση. Στα αζήτητα. Στα άχρηστα.
Ένα φθαρμένα, άχρηστο πράγμα.
Και κοιτάζω ξαπλωμένος τα σύννεφα να μαζεύονται πάνω από το λοφίσκο περιμένοντας τη βροχή να έρθει.
Τουλάχιστον έχω κάτι να περιμένω.
Α, ξέχασα να σας συστηθώ.
Είμαι , ή μάλλον ήμουν, ένα κόκκινο κάθισμα σε στάση τραίνου.
Τώρα είμαι ακαθόριστου χρώματος , ξαπλωμένο σε μια χωματερή.
Ένα άχρηστο πράγμα...