Ί

Iσως κάνω λάθος που παίρνω αφορμή για αυτό το ποστ από κάποια αγενέστατη αντίδραση κάποιου μπλογκερ, του οποίου δεν φοβάμαι να δημοσιεύσω τα σχόλια που αφήνει στο προφίλ  μου, ενώ τις δικές μου απαντήσεις τις κρατά αδημοσίευτες.

Δεν αμύνομαι με αυτή την εγγραφή.

Εξάλλου αμύνεται όποιος φοβάται πως δέχεται επίθεση, κι εδώ δεν υπάρχουν αυτοί οι λόγοι.

Σκεφτόμουν καιρό τώρα, να αναφερθώ στο βιβλίο

" Η εποχή του φόβου", Πέτρος Παπακωνσταντίνου, εκδόσεις Λιβάνη.

"..Η  Ινδή συγγραφέας Αρουάντι Ρόι, έγραφε:

Ανάμεσα στους κινδύνους που διατρέχουν τα μαζικά κινήματα ξεχωρίζει εκείνου του περάσματος της αντιστασης στα χέρια των ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων)... ΟΙ περισσότερες ΜΚΟ χρηματοδοτούνται και βρίσκονται υπό τον έλεγχο αναπτυξιακών οργανισμών ή οργανισμών βοήθειας, οι οποίοι με τη σειρά τους χρηματοδοτούνατι από δυτικές κυβερνήσεις, την Παγκόσμια Τράπεζα, τον ΟΗΕ και πολυεθνικές ειταιρείες..."

Πιο κάτω διαβάζουμε

" Η Ρόι πιθανότατα είχε κατά νου τον Μπερνάρ Κουσνέρ, παλιό αριστεριστή της γενιάς του Γαλλικού Μάη, από τους ιδρυτές των Γιατρών χωρίς Σύνορα, απολογητή των " ανθρωπιστικών πολέμων" εναντίον της Γιουγκοσλαβίας και..πολιτικό διοικητή του ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο! ..."

(σημείωση: άραγε έχουμε καταλάβει γιατί το ελληνικό τμήμα των Γιατρών χωρίς σύνορα , περίπου εκείνη την περίοδο διαχωρίζεται από το υπόλοιπο τμήμα;;  )

Η μοδα των ΜΚΟ ήρθε και στην Ελλάδα στα μισά της δεκαετίας του '90. Το περίεργο είναι ότι αν και μη κυβερνητικές, στα τέλη του 2003 το κράτος χρηματοδοτούσε 137 ΜΚΟ!!

Ακόμα πιο περίεργο που διάφορες γνωστές και μεγάλες ΜΚΟ στην Ευρώπη, χρηματοδοτούνται απευθείας ή μέσω των ιδρυτικών κρατών --μελών της ΕΕ από την ίδια την Κομισιόν!

" Ο λόγος γίνεται για τις ΜΚΟ-σφραγίδες, που λειτουργούν ως ιδιόμορφα δίκτυα επαγγελματιών του "ανθρωπισμού".

Η λειτουργία τους χαρακτηρίζεται συχνά απότο τρίπτυχο αντιδημοκρατικότητα-αδιαφάνεια-διαφθορά, καθώς μια οικογένεια ή μια παρέα συγκεντρώνει τις 22 απαιτουμενες υπογραφές, συγκροτεί αστική μη κερδοσκοπική "κοινωφελή" εταιρεία και αναπτύσσει με το αζημίωτο τις δραστηριότητές της".

Με όλα αυτά δεν θεωρώ ότι οι ΜΚΟ είναι όλες κινήσεις απατεώνων και καιροσκόπων, όχι!

Αλλά δεν μπορώ να μην είμαι υποψιασμένη.

Δεν αναιρώ και υποβαθμίζω κινήματα όπως της Γένοβα ή του Σιάτλ, έλεος!

Αλλά με βάζει σε υποψίες η αγένεια, η χλευαστική και αγωνιώδης αντίδραση ανθρώπων που υποτίθεται ότι κόπτονται για τα "ανθρωπιστικά" κινήματα και το κοινό καλό.

Ανθρωπισμός είναι κουλτούρα, ευγένεια και δεν χρειάζεται δημοσιότητα αλλά ενσυνείδηση και πράξεις.

Tags: λόγια, σκέψεις, πολιτική

H σκιά μου, μια ακόμη μακριά μαύρη κηλίδα στο βρώμικο πάτωμα , ξεπροβάλει πριν από εμένα από την κρεβατοκάμαρα και  κυλάει αργά σε ένα άδειο σαλόνι.

Ρίχνω αδιάφορη ματιά στην τρύπα που χάσκει στα δεξιά μου, εκεί που κάποτε υπήρχε ένας τοίχος βαμμένος γκρίζος.

Από τότε που έπεσε η βόμβα δεν θυμάμαι οσμές και πρόσωπα, μόνο χρώματα.

Ένα χοντρό σχοινί κρατώ στο χέρι, τυλιγμένο στο λαιμό πάνινης κούκλας που σέρνω ξοπίσω μου μήνες τώρα.

Περίμενα το νέο φεγγάρι να ανατείλει προτού αποφασίσω να ξεμυτίσω κάτω από το κρεβάτι.

Κλειδώνω την εξώπορτα και ρίχνω το κλειδί στην οπή που χάσκει ανάμεσα στα σαπισμένα δόντια μου.

Εδώ υπήρχε κάποτε ένας κήπος. Σήμερα αναδύει τον θάνατο κάτω από τα σαπισμένα φύλλα στη ρίζα του γυμνού πλατανιού.

Τα κλαδιά  γδέρνουν  πατούσες ,γάμπες και μάγουλα και μπερδεύονται στα κόκκινα μαλλιά μου.

Θα φτάσω στο ψηλότερο κλαδί.

Κι εκεί θα κρεμάσω αυτό που πριν πολλά χρόνια το έλεγες «μνήμη».

Tags: σελίδες κενές, λόγια, σκέψεις

Tags: λόγια, σκέψεις

Κοιμήθηκα με ανοικτά τα παντζούρια και το φως έρχεται, απρόσκλητος επισκέπτης στα όνειρά μου.

Προσπαθώ να κρατήσω ανάμεσα στα βλέφαρα εικόνες θρυμματισμένες, αποσπασματικές ματιές σε ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα που πεθαίνει...

 ... μια γυναίκα με μακριά ξανθά μαλλιά που σκύβει πάνω μου χαμογελώντας,

 μα πράσινα κάγκελα με αιχμηρές καταλήξεις την κρατάνε σε απόσταση...

...ένα κιτρινισμένο φύλλο στο πάτωμα δίπλα από το κρεβάτι μου...

Απομένω να αναρωτιέμαι αν η γεύση που μένει από τη νάρκη μου είναι γλυκιά ή πικρή.

Τουλάχιστον επανήλθε η αίσθηση αυτή μαζί με την όραση ύστερα από μακροχρόνια απώλεια.

 Ακόμα ζω....

Στάλες βροχής κυλούν στο τζάμι , όμως η ματιά μου κολλημένη σε ένα σημαδάκι στη γωνιά του . Το αισθάνομαι να ανασαίνει, το νιώθω να κινείται, μα δεν αλλάζει θέση όσο στο κρεβάτι μένω καρφωμένη.

Ξυπόλητη πατώ στο κρύο δάπεδο και πλησιάζω στο παράθυρο. Τραβώ το παλιό, μισοσαπισμένο σεντούκι και σκαρφαλώνω ψηλά. Κολλώ το μάγουλό  μου στο κρύο γυαλί προσπαθώντας να διακρίνω το πρόσωπο που σχηματίζεται σε μια κουκίδα από ύλη που ανασαίνει βαθιά και μου τρυπάει το στήθος αυτός ο ήχος.

Δε μπορώ, δε μπορώ να καταλάβω...

Με σήκωσε και τώρα με περιπαίζει...

Μπροστά στα μάτια μου αλλάζει σχήμα, μορφή και χρώμα κι όμως δε ξέρω τι είναι, τι βλέπω... Ένα περιστέρι που φτερουγίζει δίνει τη θέση του σε χρυσάνθεμα που μαραίνονται και με τα φύλλα τους σχηματίζουν αγγελικό χαμόγελο..

 Ένα βουνό με χιόνια στην κορφή, ένα ποτάμι με πράσινα νερά, ιτιές και μυρσίνες σε γκρεμό που χάνεται στο πέλαγος....

Μια γοργόνα με κατάμαυρα μαλλιά και μάτια μου  γνέφει και βουτά για να αναδυθεί αετός με απλωμένα τα φτερά....

Κάθεται στη ρίζα μιας ελιάς....φυτρώνουν χέρια και μιλά...

Οδυσσέα ζεις;

Τόση ώρα τα χείλη μου σχηματίζουν λέξεις που μου ψιθύριζαν τα όνειρά μου.

 « Για δέστε που'χει το ερημοπούλι

αίμα στο φτερό

Πετά κι ας το'βρε θανάτου βόλι

κόντρα στον καιρό "

Tags: σελίδες κενές, λόγια, σκέψεις