" Mην αποκαλέσεις τίποτα άσχημο, φίλε μου,
εκτός από το φόβο της ψυχής
εμπρός στις δικές της αναμνήσεις"
^ Χαλίλ Γκιμπράν ^
Ακόμα τα φύλλα στα πόδια μου
πεθαίνουν
Ακόμα οι σταγόνες της βροχής
τα ρούχα μου μουσκεύουν
Ακόμα περιμένω το δάκρυ σου,
κατάθεση ψυχής
στην έρημη γωνιά του χρόνου
όπου γερνώ
Και το αστέρι που βγήκε,
το μόνο στον δικό μου
ουρανό,
μού αποκάλυψε
ότι ψυχή
εσύ
δεν έχεις
Σατιρικόν κι αφιερωμένο!...ξέρεις εσύ μικρή ; )
Πέταλα από κυκλάμινα
Μαδώ
Και στα μαλλιά σου τα ρίχνω
Μαργαρίτες ψάχνω
Να βρω
Με αυτές να σε στολίσω
Μια και δε μου μιλάς
Από τα μεσάνυχτα του Σαββάτου
Που κοχύλια σου έφερα
Και είπες πως μυρίζουν
Ένα νεκρό καβούρι
έπεσε στα πόδια σου
σε φύκια μπλεγμένο
και με αλάτι θαλασσινό
βρεγμένο.
Τις παπαρούνες μου αρνείσαι
Πεισματικά
Και τον κρίνο τον λευκό
Σκέφτομαι πώς να σε ευχαριστήσω
Και δε μπορώ
Για αυτό στο κατώφλι σου
Θα αφήσω
Σημείωμα από κραγιόν
«σήμερα μικρή μου
εγώ
απεργώ!»
(Monet- Impression)
Γνωρίζω κάτι, που μπορούσε, βέβαια, να σας σώσει.
Εγώ που δε σας γνώρισα ποτέ... Σκεφτείτε... Εγώ.
Ένα καράβι... Να σας πάρει, Καίσαρ... Να μας πάρει...
Ένα καράβι που πολύ μακριά θα τ' οδηγώ.
Εγώ που δε σας γνώρισα ποτέ... Σκεφτείτε... Εγώ.
Ένα καράβι... Να σας πάρει, Καίσαρ... Να μας πάρει...
Ένα καράβι που πολύ μακριά θα τ' οδηγώ.
Καββαδίας- Γράμμα στον ποιητή Καίσαρα Εμμανουήλ
Φύλλα ξερά
στα πόδια σου φερμένα
από τον άνεμο νύχτας πένθιμης
και θλιβερής
όπου χορός νυχτερίδων
έστησε τον πύργο
της λήθης.
Δάχτυλα τρεμάμενα
πλέκουν ιστούς από ατσάλι
και γυαλί
σε ένα τοπίο έρημο από χρόνια
άνυδρο και διψασμένο
για τα δάκρυα
Τα δικά σου
Ξεδίψασέ με απόψε
Μόνο για απόψε
Κάνε μου το χατίρι
και γίνε το θύμα
στον ιστό μου
που χρόνια μένει ασάλευτος
από την άπνοια στιγμών
ακίνητων
σε αυτόν τον τόπο
τον ξεχασμένο
από τον χρόνο.
« Καθρέφτες στο δωμάτιο παντού
Η θλίψη κάνει πρόβα τα φορέματα
Η αλήθεια λέει τα δικά της ψέματα
Φοράω με μανία την μανία του τρελού.»
Απόγευμα της Κυριακής- τραγούδι :Παπακωνσταντίνου
Μόνο που δεν ήταν « απόγευμα της Κυριακής» αλλά μεσάνυχτα Τετάρτης.
Η βροχή έχει ξεσπάσει και οι αισθήσεις οξύνονται. Ανοίγεις την πόρτα και καλωσορίζεις τη δύναμη, γεύεσαι τη μυστική σου σάλα και μεταβάλλεσαι σε μια δίνη ξεσπάσματος εσωτερικά που όμως σε ηρεμεί.
Ανάβω τσιγάρο και τρέμω από ηδονή στο θέαμα της αστραπής, ανατριχιάζω στο θόρυβο της βροντής, πλένω το πρόσωπό μου με σταγόνες που τρέχουν από τα μαλλιά μου.
Κι είμαι χαρούμενη.
Μα, εκείνη ακριβώς την στιγμή κάτω από τα πόδια μου διακρίνω τους θεατρίνους σε σκηνή από το δικό μου έργο στοιχειωμένο από ανάγκες κι όνειρα και πίστη ανομολόγητη.
Κακοφωτισμένη η αυλαία ανυψώνεται μπροστά σε ξαφνιασμένο κοινό, απρόσκλητο και στα σανίδια ξεπηδά με βήμα γοργό ο αποψινός θίασος. Ένας ένας ξεπροβάλουν με θράσος και με τις γλώσσες έξω να περιγελούν κοροϊδευτικά συγγραφέα και κοινό.
Κορμιά πλεγμένα και λέξεις ψιθυριστές, κραυγές αγωνίας και κατάκτησης, ρυθμοί βίαιοι και ένα γέλιο βαθύ σαν μουσική υπόκρουση σε παράσταση όπου εγώ έχω χάσει το ρόλο της πρωταγωνίστριας και αποκτώ τον ρόλο του θεατή.
Σπάω τους καθρέφτες που αντανακλούν ψεύτικα είδωλα και σκορπίζω τα κομμάτια στο χώμα.
Δαγκώνω τα χέρια μου και τα σηκώνω ψηλά να ξεπλύνω το αίμα που τρέχει στους καρπούς μου.
Ξυπόλητη χορεύω τον αρχαίο χορό της βροχής βγάζοντας ήχους εξημερωμένου ζώου πληγωμένου κλαψουρίζοντας αξιοθρήνητα, σκιά του εαυτού μου, εγώ ο μαχητής, εγώ το λιοντάρι, εγώ η Αμαζόνα!
Όχι ξανά. Σύντομα γελάω σαρκαστικά. Ένα γέλιο μανίας και λύπης για τα ανδρείκελα που ξεγυμνώνονται καθημερινά στα μάτια μου μπροστά.
Ο βασιλιάς είναι γυμνός.
Και η βασίλισσα σηκώνει κεφάλι!
Οι νύχτες ραγίζουν
κάθε ξημέρωμα
σαν εύθραυστο κουκούλι
πεταλούδας
που τρέφεται με αστερόσκονη.
Μα το δικό μου κουκούλι
τρέφεται στα σκοτεινά
με ουρλιαχτά
και πόνο
Και σαν ξημερώσει
πεταλούδες δεν θα βρεις.
(Aερικό...για σένα.... )
Από το βράδυ έχει σηκώσει αέρα.
Ο στρατηγός άνεμος (αχ, Πολύδωρα, μου λείπεις!)
Έβλεπα στην οθόνη μου την επίσκεψη του Ιρανού προέδρου Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ , στις ΗΠΑ.
Τον κάλεσαν για να τον χλευάσουν;
Ποιοι; Αυτοί που από το 2001 ασκούν τέτοια πίεση στα ΜΜΕ όπου οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι μιλούν για λογοκρισία και νέο μακαρθισμό;
Ρωτούν για την χρήση πυρηνικής ενέργειας αυτοί που διοικούν μία χώρα που έχει αποκτήσει την έννοια του Imperium στην πιο ξεδιάντροπη μορφή;
Η Ρώμη που ελέγχει τα πάντα.
Η Ρώμη που έχει φτάσει την πτώση και το μετουσιώνει με λόγια σε θρίαμβο;
Η Ρώμη που διατύπωσε το διαβόητο πλέον δόγμα του «άξονα του Κακού», με μέλη το Ιράκ, το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα.
(Ο «Αξονας του Κακού» βασική λογική της Ουάσιγκτον
http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14360&m=Y10&aa=1 )
Για αρκετό καιρό τα αμερικανικά μίντια προσπάθησαν να δαιμονοποιήσουν τον Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ (βλ. Στρατής Αλεξίου, «Η επιστολή Αχμαντινετζάντ και ο "πόλεμος των πολιτισμών"» , ιστοχώρος ΜR, 13/5/2006, Ανδρέας Καραντζής, «Μ. Αχμαντινετζάντ: η σύγκρουση των πολιτισμών και το Ισραήλ» , ό.π., 8/5/2006, Νάσος Πετράκης, «Στοχοποιώντας το Ιράν ως στρατηγική απειλή» , ό.π., 30/8/2006, Βαγγέλης Χωραφάς, «Η ιδεολογική προετοιμασία για τον πόλεμο ενάντια στο Ιράν», ό.π., 20/1/2006 ), δημιουργώντας το κατάλληλο κλίμα για μια επέμβαση στο Ιράν.
'Aντε λοιπόν να δούμε που θα σταλούν οι Αμερικανοί στρατιώτες για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην Pax America.
Κι εσύ μικρέ απόψε τι κάνεις; 'Aρχισαν τα reality shows, ε;
Καλό χειμώνα βρε!
Ή να πω....καλή χειμερία νάρκη;;;;
Νόμιζα ότι είχε τελειώσει.
Και σήμερα σκεφτόμουν να στείλω ένα μήνυμα ή να παρουσιαστώ ξαφνικά.
Όχι ζητώντας εξηγήσεις. Εξάλλου δεν τις χρειαζόμουν πια, οι πράξεις δείχνουν τα πάντα.
Αλλά για να έλεγα όσα σκεφτόμουν, να έβγαιναν από μέσα μου, απλά σαν τραγούδι κι όχι σαν χείμαρρος.
Κάποτε , κάποιος άγνωστος , μού είχε πει :" Για να θάψεις το παρελθόν πρέπει να γυρίσεις πίσω. Δεν μπορείς να προχωρήσεις μπροστά χωρίς πρώτα να δεις τι έχεις αφήσει. Μη γυρίζεις την πλάτη. Γύρισε όλο το σώμα σου και αντιμετώπισέ το κατά πρόσωπο."
Κι όλα αυτά τα χρόνια αντιμετωπίζω το παρελθόν με ένα ταξίδι. Ετοιμάζω βαλίτσες με μαύρα ρούχα κι εξαφανίζομαι σε χιλιόμετρα από άσφαλτο.
Κι όταν επιστρέφω νομίζω ότι έχω διανύσει την απόσταση που χρειάζομαι και δεν βλέπω. Πρόσωπα έχουν διαγραφεί από το οπτικό μου πεδίο και οι μνήμες έχουν ταξινομηθεί σε κουτάκια που αφέγγαρες νύχτες τα βυθίζω στα μαύρα νερά της λίμνης μου.
Και πορεύομαι με την αξιοπρέπεια που μου δίνει η λήθη.
Μα μικρέ μου, ξέρεις τι συμβαίνει τις νύχτες με πανσέληνο;
Ακούω ψίθυρους και μια μυρωδιά από βούρκο που και που τρυπώνει από τις γρίλιες τα μεσάνυχτα, σέρνεται στα σεντόνια μου και ανεβαίνει στο μαξιλάρι για να με βρει απροετοίμαστη κι άοπλη μέσα στα όνειρα. Λέξεις σχηματίζονται και τραγούδια που μου τριβελίζουν το μυαλό το ξημέρωμα.
Έτσι ξημερώθηκα και σήμερα. Με μια γεύση μεταλλική στο στόμα που θύμιζε σκουριασμένο σίδερο...ή αίμα....
Οι εκκρεμότητές μου που έχουν όνομα...
Και μία παρουσιάστηκε στο γραφείο. Μέσα στο φως του μεσημεριάτικου ήλιου.
Μετά από μήνες.
Τα 10 χρόνια ..
Η "φίλη"...
και μία συγγνώμη.....
Φταίει η ψύχρα που κάνει τα βράδια ίσως...
Κι ο αέρας που έχει σηκώσει το πέλαγος...
Ίσως...
Κλειδώνω την πόρτα μου και κατεβαίνω τις σκάλες. Λεκέδες από καφέ δείχνουν πως κάποιος ξύπνησε άσχημα σήμερα και κατέβηκε τα σκαλοπάτια με μισόκλειστα μάτια...από τον ήλιο ή από τα όνειρα της νύχτας;
Μπαίνω στο αυτοκίνητο μα η γάτα που έχει ξαπλώσει στο καπώ δε λέει να σηκωθεί, μόνο με κοιτάει με τα πράσινά της μάτια κατάματα και περιμένει χωρίς να την ενοχλήσει ο θόρυβος της μηχανής.
Στρίβω το κλειδί ξανά και περιμένω. Η αναμέτρηση αυτή την βρίσκει νικητή και βγαίνω από το αυτοκίνητο.
Πηδάει στο δρόμο, κάνει 3 βήματα και γυρίζει να με κοιτάξει. Την ακολουθώ μέχρι που το μονοπάτι γίνεται στενό κι ανηφορικό και διστάζω μπροστά σε μια μικρή διασταύρωση μα εκείνη εξακολουθεί να κινείται αργά κάτω από τα πεύκα σε μια περιοχή που δεν αναγνωρίζω πια.
Ο χρόνος και ο τόπος έχουν αλλάξει ταυτότητα εδώ και ώρα και το φόρεμα που θέλησα να οχυρώσει την αδυναμία μου να αντέξω την μέρα, γίνεται ένα με τις σκιές των δέντρων.
Ο ουρανός μού φαίνεται να μικραίνει . Το κελάηδισμα των πουλιών σταματάει στα βήματά μου και μόνο οι φυλλωσιές των θάμνων σαλεύουν πίσω και στο πλάι με έναν ήχο απόκοσμο και μυστικό.
Τόση ώρα προσπαθώ να διακρίνω από πού προέρχεται ένας ήχο που επαναλαμβάνεται σιγανά. Ένας ρυθμός μονότονος.
Σηκώνω τις παλάμες μπροστά στο πρόσωπό μου. Τα ακροδάκτυλά μου βγάζουν μικρές γαλάζιες φλόγες ενώ το κόκκινο βερνίκι των νυχιών ξεφλουδίζεται και διαλύεται στον αέρα.
Τα νύχια μου μεγαλώνουν και το δέρμα σκουραίνει...
Τα δέντρα ψηλώνουν...ή μήπως εγώ χαμήλωσα;
Ο ήχος που άκουγα προέρχεται από μένα..
Μπροστά μου μια γυναικεία φιγούρα με μακριά μαύρα μαλλιά μου γνέφει και κάτι ψιθυρίζει. Ποια να είναι; Μόνο τα πράσινά της μάτια μού φαίνονται γνώριμα.
Μα δεν μπορώ να απαντήσω...
Η γάτα στο δάσος απόψε θα είμαι εγώ...