Ξέρεις..
Τα λύτρωσα..
τα κρίματα
που έκανα κι εγώ
τις νύχτες με φεγγάρι.
Τα πλήρωσα
με μηνύματα
-στεφάνι του Μαγιού-
σε άσπρο μαξιλάρι.
Ακόμα χρωστώ
Τα μάτια σου
που φίλησα
κι ας ήξερα
πως Χωρισμό
πάντα σημαίνει.
Μα ξέρεις,
Τα μίσησα
Τα θύματα
στο σώμα σου επάνω
Που ίχνη άφηναν
Υγρά
μέσα στο καλοκαίρι
Τα μίσησα!
Τα θύματα...
Τα βήματα...
Τα κύματα...
Τα κρίματα...
RSS Feed για αυτό το θέμα 8
Μαρία Νικολάου : Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2007 8:09 μμ
υπεροχο Πενθεσιλεια και λατρεψα τη φωτο..
ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΕΟΔΟΣΑΤΟΣ: Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2007 8:20 μμ
ΠΟΛΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ!!!
ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ
Penthesileia : Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2007 8:24 μμ
Σε ευχαριστω Μαρία μου....
Είναι η έλλειψη ύπνου..
Penthesileia : Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2007 8:25 μμ
Σε ευχαριστώ κι εσένα Γιώργο!
Καλό σου βράδυ
AERIKO : Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2007 9:11 μμ
Ανηφοριζοντας τον υπνο προς το χαραμα,
)
αντικρυσα την αληθεια της πραγματικοτητας.
Δινε στη νυχτα διαρκεια..κι αυτη θα κανει
αναμμενα καρβουνα τα ματια που
αληθινα σ`αγαπουν..να φεγγουν διαρκως
στο νυχτωμα του κοσμου.
Καλο Ξημερωμα Γιασεμακι.Το Αυριο ειναι κοντα.
Penthesileia : Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2007 9:25 μμ
τι όμορφα τα φτερουγίσματά σου κάθε φορά Αερικό!
Στης νύχτας τη ματιά
δεν θέλω να ελπίζω
Ξημέρωμα ζωγραφίζω
με κόκκινα φτερά
Καλό σου βράδυ
ανώνυμος: Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2007 3:58 πμ
moderate
l
Penthesileia : Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2007 9:22 πμ
χμ....τι εννοεί ο ποιητή με αυτό το σχόλιο? Τη μετάφραση την ξέρω, τι εννοείς αγαπητέ μου δεν ξέρω!
Καλή σου μέρα
Παρακαλώ αφήστε το σχόλιο σας εδώ