logia-san petres se limni

Σιγά μην κλάψω.

Εικόνες και ειδήσεις μού πέφτουν στο κεφάλι σαν κεραμίδια  και ξέρεις πως ομπρέλα δεν κρατώ ποτέ. Πώς να γλυτώσω;

Λέξεις βομβαρδίζουν τα αυτιά και τα πληγώνουν τα μάτια μου. Σκάνε σα βόμβες κι είμαι ευαίσθητη στους ήχους. Πώς να γλυτώσω;

Δυσοσμία και δυσκαμψία και ακαμψία και υπεροψία. Πώς να γλυτώσω;

Ζητώ βοήθεια απεγνωσμένα .

Κι έρχεται από το βιβλίο του Μαρτσέλο Ντ' Όρτα, του δασκάλου που μάζεψε εκθέσεις από παιδιά ενός χωριού του ιταλικού νότου , κάτω από τον τίτλο  «Εγώ ελπίζω να τη βολέψω».

Εντάξει λοιπόν! Εγώ ελπίζω να τη βολέψω κι απόψε  :)

«   Ποια από τις πολλές παραβολές του Ιησού προτιμάτε;

Εγώ προτιμάω το τέλος του κόσμου, γιατί δε φοβάμαι, επειδή θα είμαι πεθαμένος από ένα αιώνα κιόλας.

Ο Θεός θα ξεχωρίσει τις κατσίκες από τους βοσκούς, ένας δεξιά και ένας αριστερά, στη μέση αυτοί που θα πάνε στο Καθαρτήριο.

Θα είναι πάνω από χίλια δισεκατομμύρια, περισσότεροι και από τους Κινέζους, ανάμεσα σε κατσίκες, βοσκούς και αγελάδες. Αλλά ο Θεός θα έχει τρεις πόρτες. Μια πάρα πολύ μεγάλη (που είναι η Κόλαση), μια μεσαία (που είναι το Καθαρτήριο) και μια πάρα πολύ στενή (που είναι ο Παράδεισος). Μετά ο Θεός θα πει: - Βγάλτε το σκασμό όλοι! και μετά θα τους χωρίσει. Ένας από δω και τον άλλο από κει. Μερικοί που θέλουνε να κάνουνε τους πονηρούς θέλουνε να πάνε από δω, αλλά ο Θεός τους βλέπει. Οι κατσίκες θα πούνε ότι δεν έχουνε κάνει τίποτα, αλλά λένε ψέματα. Ο κόσμος θα σκάσει, τα άστρα θα σκάσουν, το Αρζάνο θα γίνει χίλια κομματάκια. Ο δήμαρχος του Αρζάνο και ο δημοτικός σύμβουλος θα πάνε ανάμεσα στις κατσίκες. Θα υπάρχει μεγάλο μπέρδεμα, ο Άρης θα σκάσει, οι ψυχές θα πάνε και θα γυρίσουνε από τη γη για να πάρουνε τα κορμιά, ο δήμαρχος του Αρζάνο και ο δημοτικός σύμβουλος θα πάνε ανάμεσα στις κατσίκες. Οι καλοί θα γελάνε και οι κακοί θα κλαίνε, εκείνοι από το Καθαρτήριο λίγο θα γελάνε και λίγο θα κλαίνε. Τα αβάφτιστα μωρά θα γίνουν πεταλούδες.

Εγώ ελπίζω να τη βολέψω. »

Το κυβερνητικό σχήμα αλλάζει και απόψε ασχολούμαστε με αυτό.

Χμ, μάλλον τα κανάλια ασχολούνται.

Χθες ασχολήθηκαν με την αναγγελία του Πασόκ για τους υποψήφιους στις περιφέρειες.

Ξέρεις πώς μου μοιάζουν όλα αυτά μικρέ μου; Σαν προπετάσματα καπνού.

 Βλέπεις αυτές τις μέρες ανακοινώθηκε ότι δεν προφυλακίζεται ο Τάσος Μαντέλης, αλλά του επιβάλλονται περιοριστικά μέτρα και εγγύηση 200χιλιάδων ευρώ.

Πω πω! Σκιαχτήκαμε τώρα!

Για να μην επικεντρωθούμε σε αυτή την είδηση , όλα σχεδόν τα τηλεοπτικά κανάλια λειτουργούν ως φερέφωνα της πολιτικής σκηνής - αναρωτιέται ακόμα κανείς αν εξυπηρετούν πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα; -  και περιορίζουν το θέμα ως απλή σχεδόν αναφορά.

Έχουμε πιο σοβαρά πράγματα να ασχοληθούμε βλέπεις. Υποψηφιότητες, ποιος υπουργός θα αφήσει το ένα υπουργείο και θα πάει στο άλλο....

Γμ τα υπουργεία μου επιτέλους! Κανένας κλέφτης δε θα μπει στη φυλακή; 

Χαχαχα! Εφ'εξής παρακαλώ δε θα λέμε "κλέβω". Θα λέμε "δέχομαι μια χορηγία".

Θα ξαναδώ το ίδιο έργο σε αυτές τις εκλογές.  Οι δήθεν πολιτικοποιημένοι και ανοιχτόμυαλοι που τώρα πρωτοστατούν στις συζητήσεις στα καφενεία, θα συρθούν να γλείψουν εκεί που έφτυναν, για το βολεματάκι τους.

Αυτοί που τώρα κριτικάρουν και  έκπληκτοι  δήθεν για το μέγεθος της διαφθοράς - οι ίδιοι που μεγάλωσαν κορίτσια/ αδιάντροπες πωλήτριες του κορμιού τους για χρήμα και μεγάλο αυτοκίνητο, και 20χρονους γιούς που κυκλοφορούν με Mercedes και κάνουν διακοπές σε resorts χωρίς να έχουν δουλέψει μια μέρα στη ζωή τους , πληρώνει ο μπαμπάς που "πήρε κάτι μικρο-χορηγίες μωρέ"-, καυτηριάζουν τα κακώς κείμενα και κουνούν το κεφάλι με θυμό, αυτοί οι ίδιοι θα ψηφίσουν τους γνωστούς τους κλέφτες.

Μαντάμ, θυμίστε μου στα πόσα χρόνια θα παραγραφεί και το δικό μου αδίκημα αν κλέψω τον διπλανό μου; Ωπ! Αν πάρω μια χορηγία εννοώ.

Να κανονίσω από τώρα βρε παιδάκι μου.

Άνοιξε λίγο τα πορτόφυλλα και κοίταξε κλεφτά στο δρόμο. Κανένας.

Ηρεμία επικρατούσε μέσα στη νύχτα στο στενό δρόμο που έβγαζαν τα σκαλιά του. Πρόβαλλε το κεφάλι του λίγο ακόμα. Μια ματιά δεξιά, μια ματιά αριστερά, νόμισε ότι είδε μια σκιά αλλά όχι, δεν ήταν κανείς. Διστακτικά άνοιξε ακόμα περισσότερο την πόρτα που βόγκηξε ελαφρά. Αυτό το βογκητό τον αναστάτωσε. Του θύμισε ότι δεν άνοιγε πια την πόρτα συχνά. Του θύμισε κάποτε που την άνοιγε συνέχεια.

Κάποτε.

Υπήρξε κάποιος άλλος τότε, από αυτούς που μιλάνε με κόσμο, που πηγαίνουν σε γιορτές, σε τραπεζώματα, στην αγορά. Κάποιος που καλούσε κόσμο στο σπίτι για χαρά, για δουλειά, για γλέντι. Κάποτε το σπίτι του ήταν κέντρο διερχομένων. Σοβαρά άτομα, άτομα της διανόησης, διασημότητες, άντρες με δύναμη, γυναίκες με καλοχτενισμένα μαλλιά και άρωμα πίσω από το αυτί. Αχ, άρωμα. Θροΐσματα ρούχων, ένα κόκκινο χείλι, ένα γυμνό χέρι στο μπράτσο του.

Τα πόδια του έτρεμαν , η αναπνοή του έβγαινε με δυσκολία και τα δάχτυλά του γαντζώθηκαν στο ξύλο της πόρτας. Με το άλλο χέρι βαστούσε σφιχτά τα κλειδιά. Η παλάμη του είχε ιδρώσει. Σταγόνες ιδρώτα ένιωθε να κυλούν σιγά-σιγά και στο μέτωπο. Βαθιά ανάσα κι άλλο ένα βήμα, ασταθές.

Υπήρξε κάποτε κι αυτός ένας διάσημος. Αρχικά ήταν ένας καθηγητής Φυσικο-μαθηματικών. Σχολεία, παιδιά, μαμάδες, το κουδούνι που χτυπούσε, οι φωνές στο προαύλιο, η όμορφη συνάδερφος, ο Λυκειάρχης με ανάσα να μυρίζει τσίπουρο, οι κόλλες, τα τετράδια, η μυρωδιά της κιμωλίας.

Τι ήταν αυτό; Ένας μικρός θόρυβος, ένα γέλιο, πόρτα αυτοκινήτου που έκλεινε, κάποιες σκιές.

Στη συνέχεια έγινε ο κύριος Κοσμόπουλος. Συγγραφέας ιστορικών μυθιστορημάτων. Με συνεντεύξεις. Με κύρος. Με αυλή. Επανεκδόσεις. Ξανά συνεντεύξεις. Ταξίδια σε Ελλάδα και εξωτερικό. Φωτογραφίες. Έρευνες. Στοιχειοθετημένα έργα. Ένα σήριαλ. Ηθοποιοί. Δόξα.

Οι σκιές πλησίαζαν. Οι φωνές επίσης. Βήματα αργά και ήχος κλειδιών.

Χώθηκε πίσω από την πόρτα γρήγορα και ακούμπησε πάνω της το κεφάλι. Το στήθος του φούσκωνε, λαχάνιασε με την προσπάθεια, νόμιζε ότι θα σπάσει το κεφάλι του από τον πόνο. Σταγόνες ιδρώτα έσταζαν από τη μύτη του , στα χείλη, στο πάτωμα. Ίδρωνε. Και κρύωνε ταυτόχρονα.

Όχι απόψε.Δεν μπορεί απόψε. Δε θα βγει ούτε απόψε. Ίσως αύριο.

΄Ισως.

Καθολική απαγόρευση του καπνίσματος με τον 1^ο μήνα του φθινοπώρου.

Μια εποχής που μαζί με την άνοιξη έχουν συρρικνωθεί λόγω περιβαλλοντικών αλλαγών στο κλίμα.

1^η Σεπτεμβρίου η εφαρμογή του νόμου.

29 και 30 Αυγούστου σε περιοχή που παραθερίζω γέμισαν οι δρόμοι με κορίτσια που προωθούσαν γνωστή μάρκα τσιγάρων!

Στην Αμερική- χώρα από όπου ξεκίνησε  η προσπάθεια καταπολέμησης του καπνίσματος ήδη από το '60-  παρατηρείται μικρή έστω, αύξηση του καπνίσματος.

Μάλιστα.

Απαγορεύεται το κάπνισμα- μια καμπάνια που ξεκίνησε από τη δεκαετία του '80 στην Ευρώπη- σαν προσπάθεια προστασίας της υγείας μας και ταυτόχρονα μείωσης των δαπανών από τα  ταμεία υγείας σε άτομα που υποφέρουν από ασθένειες που προκαλεί το κάπνισμα.

Αυξάνουν οι φόροι στον καπνό, επιβάλλονται πρόστιμα και μην ξεχνάμε και το νούμερο τηλεφώνου όπου μπορεί καθένας μας να καταδώσει, να «καρφώσει», να χαφιεδάσει.

Μάλιστα.

 Τότε γιατί τα ταμεία δεν καλύπτουν τη δαπάνη για κόψιμο του καπνίσματος; Παράλογο;;;

Καταπολεμάμε τις ασθένειες που προκαλεί το κάπνισμα - και , ναι, προκαλεί- για το καλό της υγείας μας. Αλτρουισμός!

Γιατί δεν κατορθώσαμε να κλείσουμε τις παράνομες χωματερές που με το κάψιμο των απορριμμάτων επιτείνουν στην μόλυνση της ατμόσφαιρας αλλά και του υδροφόρου ορίζοντα; Γιατί δεν έχουν σταματήσει να μολύνουν το περιβάλλον τα εργοστάσια ανά τον κόσμο; Γιατί γεμίσαμε καρκίνο; Υπάρχει άραγε οικογένεια πια που να μην έχει στο στενότατο κύκλο της ένα κρούσμα; Γιατί πεθαίνουν από καρκίνο παιδιά μικρά;

Γελοιότητες!

Απλή και σφοδρότατη καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Προσπάθεια να σώσεις έναν άρρωστο που αιμορραγεί κολλώντας του τσίκλες στις πληγές. Προσπάθεια να καλύψεις το δάσος που καίγεται πίσω από ένα πανώ που απεικονίζει πυροτεχνήματα.

Ξέρεις, σαν εκείνη τη διαφήμιση που δείχνει μια γυναίκα κι έναν ηλικιωμένο άντρα να υπολογίζουν τα μηνιαία τους έξοδα και να καταλήγει στη διαπίστωση ότι ένα ποσοστό στην Ευρώπη ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας. Σώπα καλέ! Δεν το ξέραμε! Και η λύση είναι να φτιάχνεις διαφημίσεις με ευρωπαϊκά κονδύλια για να μας το πεις ; Οξύμωρο!! Έχουμε χαζέψει εντελώς;

Γύρω μας μια παράσταση του παραλόγου .

Κι εμείς; Θα μείνουμε απλοί θεατές;

Καλά να πάθουμε τότε.

Αυτή πρέπει να ήταν. Την κοιτούσε πίσω από το σηκωμένο στα χείλη του ποτήρι με whisky  15 ετών. Όταν πλησίαζε κι άλλο θα ήταν σίγουρος. Μέτρια στο ύψος, με καστανά μαλλιά που έπεφταν στους ώμους, ελαφρές  καμπύλες τυλιγμένες σε μαύρο φόρεμα κι ένα κοραλλί κραγιόν- άσχημη επιλογή. Παπούτσια και νύχια σε κόκκινο χρώμα που θα μπορούσε να είναι αισθησιακό αλλά έμοιαζε φτηνό. Προσποιητό.

Ναι, αυτή ήταν. Είχε πλησιάσει και μπορούσε να την μυρίσει. Μύριζε φόβο.

Πώς ήταν εκείνο το έργο του Ζίσκιντ, το Άρωμα; Έτσι κι αυτός, μπορούσε να μυρίσει και να ξεχωρίσει τον άλλον από μέτρα μακριά μόνο με τη βοήθεια της μύτης του. Ο φόβος μύριζε σαν καθαρό οινόπνευμα, μάλλον σαν τη μυρωδιά οξυζενέ - αυτή που μύριζαν τα νοσοκομεία-  ανακατεμένο με τυρί. Δεν ήθελε να περιγράφει έτσι τα συναισθήματα γιατί ξέπεφταν σε κάτι αισχρό και βρώμικο. Ο ίδιος προτιμούσε-αν και όποτε μιλούσε, και μιλούσε σπάνια- να τα περιγράφει σαν αρώματα βοτάνων και λουλουδιών. Τέλος πάντων, να τα περιγράφει σαν κάτι οικείο προς τον συνομιλητή του και κυρίως σαν κάτι που δεν θα τον σόκαρε.

Αλλά αυτή μύριζε πολύ έντονα οξυζενέ και τυρί.

Κατάπιε μια γερή γουλιά από το ποτό του. Ζωγράφος με τη δεύτερή της έκθεση σε μεγάλη γκαλερί της πρωτεύουσας. Οι πρώτες έγιναν σε δημαρχεία και δημόσιους χώρους του χωριού της και σε πολιτιστικούς συλλόγους. Είχε δημοσιεύσει και μια ποιητική συλλογή με δικά της έξοδα φυσικά, αλλά χωρίς επιτυχία ιδιαίτερη. Μάλλον, χωρίς καθόλου επιτυχία. Τώρα όμως λεγόταν ότι κοιμόταν με την ιδιοκτήτρια της γκαλερί κι έτσι άρχισε η καριέρα της κάτω από τα μεγάλα φώτα.

Αξιολύπητο. Δεν ήταν καν ομοφυλόφιλη.

Μπήκε αδιάφορα στην παρέα με την οποία μιλούσε και βρήκε την ευκαιρία να την παρακολουθήσει καλύτερα. Κίβδηλη. Τα μάτια της πάνω του όταν έπεσαν του το είπαν . Χρυσαφένια μάτια με μικρά πράσινα στίγματα , πιο ξέθωρα από την πέτρα στο δερμάτινο δαχτυλίδι που φορούσε στο δεξί παράμεσο. Κάπνιζε και έφτυνε τις λέξεις με σκληρότητα δήθεν και με μια αίσθηση γνώσης- δήθεν κι αυτή.

Ήπιε άλλη μια γουλιά. Απόψε σίγουρα θα ήταν στο κρεβάτι του. Μέχρι το τέλος του μήνα θα  την είχε έτοιμη για αυτά που ήθελε.

Απομακρύνθηκε για να ξανακάνει μια βόλτα στη γκαλερί.

Δήθεν.

Αξιολύπητη.

Νυχτοπερπατώ άκρια άκρια στις γλιστερές πέτρες της όχθης.

Δεν ήξερα πως εκείνοι οι βωβοί αξιολύπητοι παίκτες των λέξεων μπορούν από τα σωθικά τους να γεννούν ποτάμια στις όχθες των οποίων βρέθηκα μεσάνυχτα να περπατώ.

Είχα αποφασίσει να σταματήσω να χρησιμοποιώ τα κάτω μου άκρα και μόνο τα φτερά μου να απλώνω. Άλλοτε πάλι αποφάσιζα να περπατώ σκυφτά με καμπουριασμένους τους ώμους και το βλέμμα σβησμένο, έτσι όπως κάνουν όσοι βλέπω γύρω μου τα πρωινά χωρίς τσιγάρο.

Καμιά απόφαση δεν έμενε σταθερή - τι περίεργο!- και γλιστρούσε κάθε ξημέρωμα με bourbon και άπλυτα σεντόνια σε ένα ασκούπιστο σανιδένιο πάτωμα κι από εκεί ανάμεσα στα χορτάρια του κήπου , παρέα με το μαύρο σκύλο που με ακολουθούσε από τη μέρα της γέννησής μου.

Να΄μαι λοιπόν και πάλι εγώ που θέλησα κάποτε να γίνω μια καταραμένη ποιήτρια σαν την Πλαθ, χωρίς το τέλος της αλλά ανακάλυψα ότι κατέληξα απλά μια καταραμένη. Χωρίς ποίηση. Χωρίς τέλος.

Στριφογυρίζω τις σκέψεις μου σε ένα μυαλό βουτηγμένο στο whisky, τις βαφτίζω σε χαμηλό ποτήρι με 2 παγάκια και σε καλώ στην επίσημη τελετή ονοματοδοσίας τους. Είσαι ο επίτιμος καλεσμένος μου κι ας μη το θέλησες.

Εν ερήμει κι εν απουσία σου έγιναν όλα.

****               ****          ****          ****                    ****

Κάθε χρόνο τα σχολεία κάνουν κάποιες περιβαλλοντικές επισκέψεις σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας.

Αυτή η χρονιά είχα τη χαρά να βρίσκομαι σε μία από αυτές και να γνωρίσω παιδιά Γυμνασίου - Λυκείου από Κέρκυρα,

Άργος και Τρίκαλα.

Τα παιδιά από το 2ο Γ. Λύκειο Άργους έφτιαξαν μια ιστορία για το πώς μπορεί να πήρε το όνομά του ένα σπήλαιο στην Κεφαλονιά.

Κι ιδού το τρυφερό αποτέλεσμα.

Γιατί , όταν αφήνεις τα παιδιά να δώσουν φτερά στη φαντασία τους,  δεν μπορεί παρά να σε κάνουν να συγκινηθείς.....

Όλοι γνωρίζουμε πως πίσω από όμορφα γεγονότα βρίσκεται η αγάπη για δημιουργία, η αγάπη για το ωραίο, μα πάνω από όλα, κρύβεται η Αγάπη.

...Ακόμα κι αν πίσω από αυτήν κρύβονται δάκρυα ...

Τον παλιό - παλιό καιρό, δυο παιδιά, ο Δρο και η Γκαράτη, μετά από έναν καταστροφικό σεισμό στην Κεφαλονιά, καταλήγουν να μετακομίσουν  με τις οικογένειές τους  την ίδια περίοδο στη Σάμη , ώστε να ξεκινήσουν μια νέα ζωή σε νέα θεμέλια. Δε ήξεραν ότι ένα τόσο δυσάρεστο γεγονός, όπως ο σεισμός εκείνος, θα υπήρξε η αφορμή για να γνωριστούν και να έρθουν κοντά.

Συναντήθηκαν ένα απόγευμα στο λιμάνι όπου είχαν κατέβει για ψάρεμα και οι δυο τους και όλο το καλοκαίρι πέρασαν πολύ όμορφες στιγμές σαν φίλοι. Μοιράστηκαν όνειρα για το μέλλον, προσδοκίες, φόβους κι ανησυχίες. Ο ένας είχε γίνει απαραίτητος στον άλλον, ήταν το στήριγμα και το καταφύγιό του σε δύσκολες στιγμές.

Πέρασαν χρόνια κι αυτή η φιλία εξελίχθηκε σε ένα φλερτάρισμα εφηβικό και στη συνέχεια σε έρωτα. Όμως ήταν ακόμα μικροί και οι γονείς τους δεν το έβλεπαν με καλό μάτι όλο αυτό. Άλλη εποχή, άλλες συνήθειες.

Ανυπομονούσαν τα παιδιά να ενηλικιωθούν , να έρθει η στιγμή που θα μπορούσαν να ζήσουν την αγάπη τους ανεμπόδιστα. Μέχρι να γίνει όμως αυτό, είχαν αποφασίσει να συναντιούνται κρυφά απ' όλους σε μια μυστική σπηλιά που είχε βρει ο Δρο, για να φυλάξουν και να προστατεύσουν εκεί την αγάπη τους .

 Έτσι , μια μέρα , που τελικά δεν ήταν σαν όλες τις άλλες, αποφάσισαν οι δυο μας ήρωες να βρεθούν στο ίδιο μέρος τη συνηθισμένη τους ώρα. Την ώρα όμως που έπεσε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, ένας εκκωφαντικός θόρυβος διέκοψε τα λόγια αγάπης που ψιθύριζαν . Το έδαφος σείστηκε. Μεγάλες πέτρες ξεκολλούσαν από την οροφή και κατρακυλούσαν στα βάθη της σπηλιάς. Εκείνοι αγκαλιάστηκαν πιο σφιχτά, σαν να έπαιρναν δύναμη από αυτό και μη θέλοντας να αποχωριστούν τη στιγμή, τη δική τους στιγμή. Ξαφνικά ένας μεγάλος βράχος ξεκόλλησε ακριβώς από πάνω τους και έπεσε με μεγάλο θόρυβο. Όταν συνήλθε η Γκαράτη άρχισε να κραυγάζει το όνομα του Δρο, μα δεν ακούστηκε απάντηση. Άρχισε με τα χέρια να σκάβει τα χαλάσματα για να βρει σε λίγο το νεκρό σώμα του Δρο.

Ο σεισμός εκείνος άφησε τη Γκαράτη μόνη να ξεσπά σε λυγμούς για το χαμό του αγαπημένου της.

Από τα δάκρυά της προέρχονται οι σταλακτίτες στο σπήλαιο της Σάμης, το οποίο οι Κεφαλονίτες, για να τιμήσουν εκείνη την αγάπη που έσβησε άδοξα, το ονόμασαν «Δρογκαράτη» , ενώνοντας τα ονόματα των δυο παιδιών που τα ένωσε μια δυνατή αγάπη.

  ~            ~            ~              ~              ~              ~                   ~                 ~        ~

Παναγιώτα Καρκαλάτου - Ντούτσος Δημήτρης - Σούρσου Γεωργία - Καρκούλη Σοφία - Βελτανιώτης Κωνσταντίνος - Λαδόπουλος Θοδωρής

Να βάζω παρακεί το Εγώ, μην αγαπήσω σαν κουρσάρος....